'Cabin in the woods' voor rustzoekers in Finland
Vakantie op een privé-eiland in het Finse merengebied? In het najaar van 1992 maken mijn vriendin en ik onze eerste (auto)reis. We kiezen
voor Finland. Eenvoudig leven in een 'cabin in the woods', temidden van stilte en natuur.
Voor rustzoekers is Finland de ideale bestemming. Tussen hoofdstad Helsinki en het noorden is het land bedekt met bomen, bomen en bomen.
De eindeloze wouden, die in september de prachtigste tinten rood, geel en oranje kleuren, worden alleen maar doorkliefd door een aantal
wegen, waarop doorgaans geen sterveling is te zien. Het weinige verkeer dát er rijdt, houdt zich strikt aan de verkeersregels.
In drieduizend Finse kilometers is er niemand die toetert, scheldt of een vinger opsteekt. Het is bijna ongelooflijk.
Op enkele uitzonderingen na bestaan de bewoonde gebieden in Finland uit een hoofdstraat en een zijstraat. Grote delen van
het land kennen een bevolkingsdichtheid van minder dan één persoon per vierkante km. Het landschap wordt dan ook
gekenmerkt door zonderlingen: mensen die samen met één of twee buren in de bossen leven. Hun aanwezigheid blijkt
alleen uit de postbussen langs de kant van de weg. Net als voor de goed berijdbare wegen is er voor de huizen gewoon een stuk
bos omgezaagd.
Onze 'cabin in the woods' ligt in het gebied van de duizend meren, waterplassen met eilandjes in alle afmetingen. Op sommige
staan huisjes, soms een aantal, soms maar eentje. Om bij de cabin te komen, dienen we de roeiboot te gebruiken, die keurig klaar ligt op de
afgesproken plek, 'ergens'
in de bossen. We moeten - terwijl we al in de buurt zijn - wel wat keertjes vragen waar het precies is, wat gelijk op problemen stuit, want
de bewoners spreken alleen Fins, met een paar woorden Duits en juist die wijzen ons de weg. De sleutel van het huis ligt in de boot. Het is wel
zo'n twintig minuten roeien naar ons privé-eiland met blokhut én een aparte houten sauna. Zorg er wel voor dat de roeiboot niet
losslaat van het eiland(je), want mijn vriendin ging het koude water (9 graden Celsius) in om de boot te halen. En dat is echt niet aan te bevelen.
In de schuur liggen stapels gedroogd en
gekloofd hout, klaargelegd door de eigenaar. Hulde. Dat hout is bittere noodzaak, want de kachels, het fornuis en de sauna zijn houtgestookt.
Enkele uren per dag brengen we door met het voeren van de houtvreters, zoals de open haard, fornuis, houtkachel en sauna. Dat kost meer
tijd dan verwacht. Eenvoudig wonen en leven is hard werken. De vuren dienen voortdurend te worden bijgehouden. Voor
een saunagang moeten we minstens twee uur van te voren beginnen met het aanmaken van de kachel. Voor afkoeling springen we gewoon in het meer.
Niemand die ons ziet. Het is wel even doorbijten. Als de avond valt, gaan de kaarsen aan. Romantischer dan dit kan het toch niet worden.
Het is ons eigen paradijs en tijdens ons drieweekse verblijf zien we de bladeren van de bomen verkleuren. Het is al vroeg in het jaar koud in
deze contreien. Als het zonnetje schijnt, verpozen we voor even op de steiger. We roeien op het meer en maken lange wandelingen. De elektra
functioneert meestal niet. Het toilet is buiten, zo'n dertig meter van het huis vandaan. Vooral in het donker is het een hele toer om langs
bomen en over stronken bij het kleine huisje te geraken.
Het uitzicht vanaf de steiger is alle dagen gelijk: water, bomen en schitterende weidse luchten. Maar vervelen doet het ons nooit. In de ochtend
hangt de nevel boven het wateroppervlak en zorgt voor een mystieke sfeer. Tijdens een roeitocht zijn de wilde ganzen ons enige gezelschap.
Hun lokroep maakt een hels kabaal in de stilte.
In de middelste week gaan we op roadtrip naar het hoge noorden. We rijden duizende kilometers om bij de Barentszzee te komen.
Van deze roadtrip is een reisverslag.
Hiernaast (of hieronder voor mobiel) kunt u naar onze andere reizen door Scandinavië en de Baltische Staten, net als de reizen
naar Estland (Tallinn) in Sovjet-tijd.
Deze reis is gemaakt tijdens de laatste twee weken van september en de eerste week van oktober 1992.
We rijden met de auto naar Travemünde in Duitsland en gaan daar aan boord van de snel-ferry de Finnjet. In 22 uur zijn we in Helsinki, vanwaar
we nog enkele uren noordwaarts rijden om bij het huurhuis te komen.
Dit verhaal is eerder gepubliceerd in de zaterdagbijlage van het Haarlems Dagblad, in maart 1994
naar boven
terug naar Auto