huis in Estland

Estland 2012


routekaart In de zomer van 2012 maken we opnieuw een rondreis door Estland, maar deze keer langer. Het land(schap) maakt nóg meer indruk dan verleden jaar. We zien nu ook veel meer van dit onmetelijke land, vol met de meest jaloersmakende plekken om te wonen. Ruimte. Stilte. Vrijheid. Wat wil een mens nog meer? We rijden langs de kust in het noorden, toeren dwars door het binnenland naar Haapsalu aan de Oostzee en bezoeken het eiland Hiiumaa. Met tot slot familiebezoek in Tallinn.
En overal zien we ooievaarsnesten.


Net als vorig jaar vier ik mijn verjaardag in Estland. Ditmaal niet in Rakvere, maar in het vlakbij gelegen en fraai gerestaureerde mõis (landgoed of herenhuis) Sagadi, waar we vorig jaar ook waren. Prettige sfeer. Het is stilletjes gelegen in nationaal park Lahemaa, het uitgestrekte natuurgebied in het noorden van Estland. Voor €80 hebben we een ruime kamer met een terrasje aan de goed onderhouden binnentuin. Diner en ontbijt kunnen zowel binnen als buiten op het leuke dakterras worden genuttigd.
We lunchen in de sfeervolle taveerne van 'buurmõis' Palmse. We eten typisch Estse gerechten, zoals heerlijk heel donker brood, met zuurkool. Natuurlijk met een glas witte wijn.
In Rakvere bezoek ik opnieuw het vroegere woonhuis van mijn moeder. Nu weet ik aan welke kant van het pand zij heeft gewoond. Vlak voor vertrek naar Estland heb ik namelijk uitvoerig een oude foto van begin jaren dertig van het huis bestudeerd, de bakstenen geteld, de afstand tot het raam. En die vergeleken met een nieuwe foto van vorig jaar. Het ziet er nog precies zo uit. Nu voel ik wel emotie. Dit is toch wel heel bijzonder, dat ik 87 jaar na haar vertrek uit dit huis - en bijna vijftig jaar Russische bezetting - kijk naar de plek waar zij heeft gegeten, gespeeld, geslapen, gelachen. Onvoorstelbaar.


Estlands kustlijn is na de Tweede Wereldoorlog vrijwel geheel ontoegankelijk geweest voor de bevolking. Onder de Russische bezetting waren op diverse plekken wachtposten en marinebases gevestigd. Natuurlijk zijn deze niet meer in gebruik, maar mijn fascinatie hiervoor bestaat nog. Dus rijden we naar de Pärispea peninsula, het schiereiland ten westen van het veel bekendere Käsmu. Langs de hele kustlijn treffen we overblijfselen uit de Sovjet-tijd aan. In Suurpea staat pal aan het water een enorm, maar verlaten pand. Met enige fantasie zie je er een voormalig grande hotel in. Ook zien we een enorme pier en enkele wachtposten. Alles in vervallen staat. De Russische letters prijken nog altijd op de gevel. Hier opereerde de Sovjet-kustwacht als bescherming tegen de vijand, maar natuurlijk ook om burgers ervan te weerhouden te vluchten.

ongerepte kust Tussen de restanten zien we louter ongerepte kustlijn, kilometer na kilometer. Kiezels, zand, zeedennen, riet, keien, alles onaangetast. Prachtig, prachtig. Het oogt paradijselijk. Ergens staat een verweerd, grijs huis in het niets. Nou ja, niets? Rondom alleen natuur. Noem dat maar niets (zie foto bovenin pagina).

vervallen woning Sovjet-militair Nog westelijker bezoeken we Hara. Daar lopen we eerst door een donker bos, in een poging bij de zee te komen. Dat lukt niet, maar wel treffen we diverse leegstaande woningen aan, ongetwijfeld van voormalig Sovjet-personeel. In eentje gaan we naar binnen. Er hangt een sinistere sfeer. Een beetje eng, niet in het minst door de vermolmde vloeren. Sommige ramen zijn kapot. Uit eentje wappert een groezelige vitrage in een zuchtje wind voor eventjes naar buiten.


Herenhuizen

Estland 2011

naar boven

terug naar Auto